راهکاری برای پایداری واحدهای دامپروری در مناطق روستایی و عشایری؛
کاهش ۲۵ درصدی هزینه‌های تولید گوشت قرمز با تغییر الگوی تغذیه دام
به گزارش روابط عمومی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل، کمال شهبازی گفت: مدیریت تغذیه به‌عنوان رکن اصلی در واحدهای دامپروری، سهمی بالغ بر ۷۰ درصد از هزینه‌های جاری را به خود اختصاص می‌دهد که هرگونه نوسان در قیمت نهاده‌ها، تولید گوشت قرمز را به چالشی جدی برای تولیدکنندگان تبدیل می‌کند.
وی افزود: باتوجه‌به محدودیت منابع آبی و لزوم بازنگری در الگوهای کشت سنتی، تکیه بر محصولات پرآب‌بری همچون یونجه و ذرت علوفه‌ای و همچنین وابستگی شدید به نهاده‌های وارداتی نظیر ذرت دانه‌ای و کنجاله سویا، توجیه اقتصادی تولید در سامانه‌های روستایی و عشایری را تضعیف کرده است.
رئیس مرکز تحقیقات استان اردبیل خاطرنشان کرد: بر اساس پژوهش‌های انجام‌شده در بخش تحقیقات علوم دامی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اردبیل، گذار به‌سوی الگوهای تغذیه‌ای نوین، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای حفظ امنیت غذایی و سودآوری دامداران محسوب می‌شود.
تغییر ترکیب جیره غذایی؛ کلید کاهش هزینه‌ها
شهبازی اظهار داشت: کارشناسان علوم دامی این مرکز تحقیقاتی تأکید دارند که راهکار عملیاتی برای قطع وابستگی به نهاده‌های گران‌قیمت خارجی، بازنگری در ترکیب جیره‌های غذایی دام‌های پرواری است. در این الگوی جدید، تمرکز اصلی بر بهره‌گیری بهینه از ضایعات محصولات زراعی و باغی و اولویت‌دهی به گیاهان علوفه‌ای کم‌آب‌بر و کشت‌های پاییزه قرار گرفته است.
به گفته پژوهشگران، استفاده از منابعی همچون چغندر علوفه‌ای، ماشک، خلر، تریتیکاله، نخود علوفه‌ای و قصیل جو می‌تواند جایگزین مناسبی برای علوفه‌های سنتی و نهاده‌های وارداتی باشد.
تلفیق منابع و فراوری، ضامن پایداری تولید
رئیس مرکز تحقیقات استان اردبیل گفت: تنها تغییر نوع علوفه کافی نیست و استفاده از روش‌های نوین فراوری، از جمله تهیه «سیلاژ خوراک کامل»، نقش مؤثری در افزایش بازده اقتصادی تغذیه دارد.
تلفیق صحیح منابع خوراکی جایگزین و بهره‌گیری از تکنیک‌های نوین فراوری، علاوه بر کاهش وابستگی به بازارهای بین‌المللی، قیمت تمام‌شده تولید گوشت قرمز را در مناطق روستایی تا ۲۵ درصد کاهش می‌دهد. این رویکرد علمی، زیربنای پایداری و تاب‌آوری اقتصادی واحدهای دامپروری در مناطق مختلف استان و کشور خواهد بود که می‌تواند الگویی موفق برای سایر مناطق درگیر با تنش‌های آبی و محدودیت‌های نهاده‌ای باشد.
